5000 km verder

G’day everybody,

Zoals jullie wel kunnen concluderen heb ik de outback prima overleefd. Het was echt een supertrip: Lang maar echt de moeite waard. Onze auto heeft de trip door the middle of nowhere zonder kleerscheuren weten af te leggen. We zijn gister gearriveerd in Foster en hebben afgelopen 4 dagen in melbourne overnacht bij onze mate Phill. Hier hadden we ons eerste probleem met de auto en wisten niet hoelang dit ging duren. Gelukkig konden we gister weer verder en rijdt onze auto nog steeds. Hierover later in het verhaal meer en zal ik om het makkelijk te maken maar beginnen bij het begin.

Ook wil ik een mededeling doen: 'Ik heb me plannen een beetje gewijzigd. Als alles naar wens gaat kom ik niet op 1 mei thuis en wil ik mijn reis door Australie met nog eens 6 maanden verlengen. Ik wil graag langs de westkust gaan reizen, omdat ik er nu toch ben kan ik beter alles beet pakken. Het is super, vermaak me elke dag en ben nog niet klaar met australie. Wel zal ik hier en daar moeten werken, hopen op het beste. Ik zal iedereen en Nederland nog wat langer moeten missen, hopelijk is het de moeite waard.

Laat ik nu maar eens met het 6de deel van me boekwerk beginnen:

Onze reis begon dus in Cairns. Na een safetycheck (waar we redelijk goed uitkwamen: 1 nieuwe band en een olielekje reparen) en het overschrijven van de auto waren we helemaal klaar om aan onzegrote trip te beginnen. Onze rit begon in cairns, maar omdat we hier terugkomen zijn we direct naar het begin van de outback gereden: Townsville. Hier hebben we overnacht om de volgende dag ’s ochtends vroeg de outback in te gaan. Die dag reden we naar het dorpje hughenden, het was een lange rit maar echt super. Der is niet veel te zien, maar dat heeft ook zo zijn charmes: De grote vlakte, de wilde dieren, mooie lookouts en natuurlijk de dikke roadtrains die je tegenkomt. 54 meter lange vrachtwagens die met 110 km/h aankomen denderen. Tijdens het rijden dus ook alleen maar genieten. Aangekomen in Hughenden hebben we een nachtje gekampeerd bij een roadhouse. Niet de meest ideale plek omdat dit naast de weg ligt en ’s nachts de roadtrains gewoon doorrijden. Ze produceren met hun 54 mtr lengte en een gewicht van 100 ton aardig wat decibel waardoor je ’s nachts regelmatig wakker wordt.

De volgende dag reden we naar Mt. Isa, een mijnstad in de outback. Plotseling een stad van 30.000 inwoners verwacht je daar ook niet. Tijdens de rit hierheen veel in aanraking gekomen met suicide birds, welke in de bosjes langs de weg zitten en als je langs rijdt met ze alle als kamikaze piloten voor de auto vliegen. Dus helaas redelijk wat doodgereden, maar gelukkig bleef het bij vogeltjes. Er zijn langs de weg namelijk ook genoeg dooie koeien en kangaroes te vinden en die hadden we toch liever niet op onze motorkap. Aangekomen in Mt. Isa even een kroegje opgezocht en naar een lookout geweest. Hier ook Lee ontmoet een koreaan met veel pech, maar die toch altijd blijft lachen. Hij had een auto gekocht waar hij na de safety check nog 2000 dollar aan reparaties moest betalen. Later kwamen we hem tegen in Alice Springs waar hij vertelde dat er ingebroken was in zijn auto. Zijn portomonee met al zijn geld en creditcards waren gepikt, maar toch vertelde hij het lachend want hij had zijn paspoort nog.

De volgende dag weer vroeg op om verder te rijden naar Tennant Creek. Onderweg even gepauzeerd bij meer Moondara om te genieten van het mooie weer. Aangekomen in Tennant Creek twee nederlanders ontmoet: Rick en kees welke we gedurende onze trip vaker tegen kwamen. De tweede dag met drie Deense damens naar lake Marie Ann geweest om even af te koelen van de 35-40 graden en een bbq georganiseerd. Altijd gezellig

14 februari verder gereden naar Alice Springs. Onderweg zijn we gestopt bij de Devils Marbles. Grote keien in het midden van de woestijn, Joost mag weten hoe ze daar zijn gekomen. In Alice Springs hebben we de Alice Spring river walk gedaan, waar we onze eerste wilde kangaroe zagen. Wat wel eens tijd mocht worden en JA de kangaroe was alive. Dat was wel even leuk om te zien. Daarna zijn we naar een roadtrain museum geweest, waar ze allerlei auto’s en vrachtwagens hadden staan welke ooit gebruikt zijn voor het transport van goederen door de outback. Ze hadden natuurlijk ook mooie vrachtwagens staan en oude klassieke trucks. Wel mooi om te zien, vrachtwagens met een gril van 2.5 meter hoog en alleen maar groom. Die zie je helaas niet zoveel in nederland. Ook veel aboriginals tegen gekomen, wat een apart volk is. Ze hebben zich niet weten of willen aanpassen aan de westerse cultuur. Wat natuurlijk prima is, maar het grootste deel is alchohol verslaafd, wassen zich niet en er werkt er zowat geen een. Ze krijgen een uitkering van de overheid en besteden alles aan alchohol. Ze krijgen huizen van de overheid, al het hout halen ze uit het huis om een vuur mee te maken en vervolgens slapen ze naast de rivier. Wel een beetje vreemd, maar ze leven afgezonderd op hun eigen manier. Het is hun eigen manier alleen ik kan er niet zo makkelijk aan wennen.

Twee dagen later verder gereden naar de highlights van the outback. De rotsformaties Kings canyon, Kata Tjuta (the Olgas) en Uluru (Ayers rock). Allereerst naar Kings canyon, waar we Rick en Kees weer hebben ontmoet en waarmee we alle wandelingen etc. hebben gedaan. Hier zijn we naar de zonsondergang en opgang geweest en hebben we een wandeling door de Kings canyon gedaan. Super wandeling met paar spectaculaire foto’s. Zoals deze op een plateau boven de valei. Het plateau kan elk moment afbreken en zal ooit afbreken omdat het zandsteen is (erg zacht en erosiegevoelig). Veel verklaarde ons dus ook tot stelletje debielen. Maar ach risico's moet je in je leven nemen en het plaatje was zeker de moeite waard. Na de Kings canyon naar Uluru geweest waar we ook weer zonsondergang (ongelooflijk mooi de rode gloed op de rots) en opgang (2 dagen 5 uur uit bed, je moet er wat voor over hebben) geweest en een rondje om de Uluru gelopen, wel een indrukwekkend grote steen. Daarna naar de laatste: Kata tjuta geweest, ook dit was mooi. Drie totaal verschillende soorten bergen in het midden van de woestijn, elk zijn eigen schoonheid wat het leuk houdt.

Onze volgende stop was Malga op de weg naar Coober Pedy. Hier was echt niks dus snel verder gereden. Coober Pedy is de opaal hoofdstad van de wereld. Een mijnstad waar het ontzettend warm wordt. ’s Middags liggen de tempraturen rond de 45 graden. Om die reden woont iedereen onder de grond. Ook ons hostel bevond zich onder de grond en sliepen we in een oude mijnschacht. Lekker koel en donker. In Coober Pedy hebben we een wandeling gedaan ('s middags met 45 graden, welke gek bevindt zich dan op straat :S) langs ondergrondse kerken, een nep ufo en langs een mijnmuseum. Hier kon je ervaren hoe het was om vroeger in een oude mijn te wonen en te werken. Was een leuke ervaring om te zien hoe dit was. Coober Pedy was een apart, warm maar een uniek dorpje om te bezoeken.

Voor de trip naar Port Agusta (het einde van de outback) nog naar de Break aways geweest, een oude zee of oud meer. Een nacht zijn we in Port Agusta gebleven om de reis voort te zetten naar de York Peninsula met het Innes national park waar we hebben gekampeerd. Wakker geworden, een duik in de zee genomen en rond gereden door het park. Zeer mooi en hadden het park bijna voor ons alleen. De stranden waren in ieder geval uitgestorven, waardoor het een mooi park was met mooie stranden, kliffen en veel wilde dieren.

Next stop was Adelaide. Dit vonden we niet echt een boeiende stad en was niet echt veel te doen. Gelukkig was er een festival gaande waardoor er allerlei optredens, muziekfeesten etc. waren. Wij zijn naar twee stand-up comedians gegaan wat erg grappig was. Dus even een avondje onze lachspieren getraind. Na adelaide zijn we naar Port Elliot gereden. Onderweg wat gezwommen en gesnorkeld. Vast niet zo mooi als het great barrier reef, maar toch wel mooie vissen gezien. Port Elliot even overnacht en toen naar het Coorang national park. Hier gekampeerd tussen de wilde kangaroes en emoes. ’s Nachts liepen ze dus ook dicht bij onze tent wat wel even creepy was. Het park was niet zo bijzonder en het meer stonk naar rottende eieren. Dus geen reden om langer te blijven. Onze reis ging verder naar the Grampians. Op de weg hierheen zijn we langs naracoorte gereden waar we een grot in zijn geweest. Ook hebben we enkele wijngaarden bezocht waar we gratis wijn konden proeven. Helaas moest er een bobben en ik was dit keer de Sjaak. Hoe zonde het ook was, ik moest dus mijn wijn weggooien na het proeven. Zou je niet verwachten van een bierdrinker he? Maar nu ik meer wijn drink begin ik het steeds wat lekkerder te vinden. Natuurlijk niet zo lekker als bier maar ach je gaat als backpacker wel voor het goedkoopste.

In de grampians hebben we verschillende lookouts bezocht. Op de eerste dag de MacKenzie falls en the balconies. Op de tweede dag hebben we een wandeltrack gedaan naar de Pinnacles. De grampians was een mooie locatie om 2 nachten te verblijven. Ook waren er veel kangaroe's in het wild te zien op een cricketveld waar ze 's avond met ze vijftige kwamen eten, best indrukwekkend als je een paar meter er vandaan staat. In the grampians hebben we ook Bianca ontmoet, een nederlandse dame welke alleen reist. Zij wist niet precies wat ze nou wilde, dus hebben we haar een lift aangeboden naar melbourne. Dit was erg gezellig en heeft ze enkele dagen met ons meegereisd.

Na de grampians zijn we naar Warnabool gereden; het begin of juist het eind van The great ocean road. Dit keer reed Bas en kwamen we weer voldoende wijngaarden tegen om gratis te proeven. In Warnabool hadden ze hengels bij het hostel, dus dacht ik wel even te kunnen gaan vissen. Ik een vergunninkje gehaald en vol goede moed naar de viswinkel voor wat aas, was de winkel dicht. Toen wat schelpen van de rotsen gesneden, maar was geen groot succes. Het doel was om wat vis voor de bbq te vangen, helaas moesten we het doen met alleen vlees. Gelukkig worden we, na de barbeques met alle aussies, steeds beter in het barbequen en was het prima te eten en gezellig. De volgende dag zijn we begonnen met The great ocean road en zijn we naar Apollo bay gereden. We zijn bijna overal gestopt en hebben veel moois gezien: The towerbridge, 13 apostellen, the grotto, the arch, the blowhole en nog veel meer. Het was maar 150 km. maar hebben er de hele dag over gedaan. In Apollo bay zijn we twee nachten gebleven en hadden we een familyroom met een twee persoons bed en een stapelbed. Ik was de uitverkorene om in het tweepersoon bed te slapen wat wel een stuk beter slaapt dan de stapelbedden in de meeste hostels, lucky me. In Apollo bay even een rustdag: wat gefietst en het grootste deel van de dag bankzaken gedaan. Dit is op zijn tijd wel lekker als je elke dag in een auto zit om te reizen.

Na Apollo bay hadden we nog het laatste stuk van the great ocean road voor de boeg. Dit was niet zo heel bijzonder. We zijn een paar keer gestopt om koala beren te zien. Beetje jammer was dat ze hoog in de bomen zaten en moeilijk te zien waren. Maar ach, niet alles kan meezitten. Onze volgende stop was melbourne, waar we weer bij Phil Dechaineux zouden intrekken voor een paar dagen (een vriend ontmoet in NZ, waar we de eerste week in australie ons ook bevonden). Het was leuk om weer terug te zijn in melbourne. Ook weer een beetje het idee van Nederland, het stond namelijk helemaal vast met trafficjams en duurde het een uur om door melbourne te komen naar phils zijn huis. We werden weer warm onthaald door Phil, echt een super gast. Die avond heeft hij voor ons weer een lamspoot bereid, welke weer heerlijk was. Het was helemaal super om weer terug te zijn.

Na een gezellige avond en een uitslaapochtend zijn we de stad ingegaan om naar de Eureka skydenk tower te gaan, het hoogste gebouw in melbourne met 88 levels. Phil, met al zijn connecties, had voor ons vrijkaartjes geregeld. Boven in de toren had je natuurlijk een goed uitzicht over de stad. Daarbij hadden we ook vrijkaartjes voor the edge, een kamer van glas welke uit het gebouw schoof boven de stad. Het had niet echt toegevoegde waarde aan het uitzicht, maar was wel leuk om te doen. Na de tower heb ik caroline opgezocht, welke stage loopt in melbourne. Hier wat mee gedronken en nederlandse poffertjes gegeten. Was weer gezellig en de poffertjes waren goed te doen.

Terug bij phil had hij weer genoeg vrienden uitgenodigd en was de drank weer uit de kast gehaald. Het werd een gezellige en lange avond. Iedereen was brak de volgende dag en hebben we, omdat niemand zin had om wat te doen, maar 3 films gekeken. 's avond naar de lambs goes bar geweest, daar wat gepokerd en weer 60$ rijker. Vervolgens naar een live band gegaan in een andere bar waar ook bianca van de partij was en zijn we geeindigd in de lamb goes bar. Het was een super avond om melbourne mee af te sluiten. De volgende dag waren we namelijk van plan om verder te gaan naar Foster. Die middag de auto gepakt om verder te rijden, begon het plotseling volgas te gieten en te hagelen. En zonder geintjes er kwamen gewoon hagelstenen met de grote van golfballen uit de lucht. De straten van melbourne veranderde in een grote massa water. We waren dus onderweg en moesten een tunnel door, welke volstond met water. Iedere auto ging erdoor, en dus dachten wij dat moest onze bolide dan ook wel kunnen. Het water stond ongeveer 40 cm hoog en we waren aan het einde van de tunnel, toen onze auto in eens moeilijkheden kreeg. Hij ging stotteren en wilde niet meer verder. Met wat hulp van omstanders hebben we hem naar een parkeerplaatst weten te brengen en hebben we hem daar een nacht laten staan. Teruggekeerd bij Phil op internet gekeken wat het kon zijn, waar natuurlijk de ergste verhalen staan over water in de motor, krom trekken van de stangen (door snelle afkoeling) etc. Hier waren we dus niet zo blij mee maar hoopte op het beste. Toen maar extra nachtje bij phil, wat ook niet zo erg was. De volgende dag terug gegaan naar de auto met bugiesleutels, sleepkabels etc. Met een slecht gevoel de motor gestart, en ja hoor hij deed het in 1 keer gewoon weer voortreffelijk. Zonder problemen konden we onze reis dus weer voortzetten in de richting van Cairns en zijn we al met al veilig aangekomen in foster.

Tot zover het nieuws vanuit australie.

Take care,
Michel

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer