on the home stretch

Poehee!...10,5 maand alweer voorbij. De tijd is ongelovelijk hard gegaan, maar dat heb je als je het naar je zin heb. De tijd in australie zal ik nooit vergeten, zal het missen, maar heb zin in Nederland. Terug voor kerst, oudjaar, en neefje/nichtje. Wordt Super! Momenteel zit ik op het vliegveld van Sydney, te wachten voor 10 uur op mijn vlucht naar huis. Vanochtend vertrokken uit Tasmania. Hier heb ik niet zelf voor gekozen, Jetstar vond het wel een goede idee om mijn vlucht te verplaatsen naar de vroege ochtend, een beetje wachten kan natuurlijk geen kwaad. Maar de 10 uur opgeteld bij de andere stops van 12 uur in Taipei en 10 uur in Bangkok is het toch wel aardig wat wachten in 2 dagen. Ik wacht langer dan dat ik in het vliegtuig zit. Hopelijk is er wat te doen op de vluchthavens in Bangkok en taipei want ik ben het nu al zat. Vandaar dat ik dacht, ik heb nog wel even de tijd om een blog op het internet te plaatsen met mijn laatste reisavonturen en foto’s

De laatste keer dat ik wat op het internet had geschreven was 1,5 maand terug. Ik zat in Mandora, naast Darwin waar we op het strand sliepen en lekker aan het vissen waren. Na mandora, moesten we terug naar Darwin, omdat mijn auto 4 versleten autobanden had. De politie had ons aangehouden en binnen 28 dagen moesten wij deze vervangen, daarnaast moesten we ook een safety check doen. Hier was ik wel een beetje nerveus over. Het is een goede auto, maar er kan altijd wat aan de hand zijn met een oude auto welke ruim 300.000 km op de teller had. Al knijpend naar de keuring. Na de inspectie zei de inspecteur dat ik een goeie oude auto had. Dit was wel een aardige opluchting, want we konden de zelfde dag weer verder naar het Litzfield national park, zonder naar een garage o.i.d te gaan.

We kwamen pas laat aan in het litzfield natiolpark, gauw een swimminghole opgezocht om een afkoelende duik te nemen. Heerlijk! Als het heel de dag rond de 35 graden is. Litzfield is prachtig, mooie watervallen, gorges en natuur. Hier een dag gebleven en gekampeerd met een paar australiers. Na het litzfield nationalpark stond er een lange rit voor de boeg. Op naar Broom! Een ruim 1700 km lange rit. Een tussenstop in Wyndham, mudcrab gevangen voor lunch en geslapen op de Look-out. Waarna we verder reden naar Broome. Ik had veel verwacht van Broome, maar helaas omdat het laagseizoen was, was het hier best wel dood. Gelukkig konden we hier wel goed vissen, wat ook leuk is. Maar eerst moesten we een slaapplek vinden, wat moeilijk is in Broome. Hier zijn namelijk veel rangers en je mag niet wildcamperen in broome. Gelukkig was Boris hier vorig jaar al geweest en had hij een goede plek in het midden van de bushbush waar we onze tent op konden zetten. In Broome 3 nachten gebleven, gevist rond de Jetty met de boot en aardig wat vis gevangen. Ook in broome beetje rondgeken op de rode kliffen en cable beach offcourse. Broome is mooi, maar ben overtreft port douglas niet :D

Port Headland was the next stop. Een mining town waar weinig te beleven viel. Highlight was de zoutberg die ze daar hadden met een look-out! Enige reden dat ik hier was, was om Jessica en Tim van der Zalm op te zoeken. Twee oude buren van 10 jaar terug. Helaas moesten ze werken, maar konden wel 2 dagen bij hun overnachten. Overdag ons eigen ding gedaan en savonds lekker gegeten en gedronken. Was super gezellig en goud om ze weer eens te zien.

Na port headland kwam wel een van de highlights of the west-coast: Karajini national park. Afgelegen gorges en watervallen waar je kan zwemmen. Hoge jumps vanaf rotsen in diep koud water, Heerlijk! Hier gekampeerd voor een nacht en een feetsje gebouwd met een multicultureel groepje. Lekker los gegaan tot een groep australiers met hun jeep bomen om gingen rijden. De volgende ochtend wakker geworden, Iedereen al foetsie en natuurlijk de ranger op de campsite. Verhaal halen wat er allemaal gebeurt was. Gelukkig hadden wij ons braaf gedragen en gingen ze opzoek naar de australiers. Helaas moesten we wel alle rotzooi opruimen, 3 vuilniszakken vol met blikken welke amper in onze volle auto pastte. Ook een nieuwe koelboks van de australiers, welke ze vergeten waren. We moesten alles meenemen van de ranger dus ook maar deze koelbox. Wat we eigelijk niet erg vonden.

 

Na karajini op naar Exmouth. Hier eindelijk weer eens in een hostel geslapen na een lange tijd kamperen. Wat een luxe is het dan weer om een bed en een douche te hebben. In exmouth op het reef gevist op haaien waar we schildpadden, walvissen en dolfijnen zagen en naar het national park geweest. Hier 2 dagen gesnorkeld, wat super was. Vanaf het strand kan je gewoon snorkelen waar je haaien, schildpadden en allerlei andere dieren kan zien. Super!  Allemaal hele mooie plekjes op de westcoast en jammer dat ik hier maar 1,5 maand kon besteden. Het is namelijk heerlijk, leven in de natuur, kost weinig geld, heel erg relax en zoveel mooie plekjes die je voor je eigen heb omdat er weinig toeristen zijn.  Na exmouth stond coral bay op het programma, hier eigelijk niet veel gedaan, gewoon gerelax in het hostel en genoten van het luxe leven in het hostel (hostel....luxe? nee maar meer dan een tent en een luchtbed).

Zuidelijk van coral bay is Sharkbay, een world heritage area. Prachtig gebied waar je gratis op de mooiste stranden kan camperen. De baaien zitten vol met haaien, maar wel vooral kleinen waardoor het niet gevaarlijk is om een duik te nemen. Ook zee olifanten en stingrays gezien en de stromatolites. Nog steeds niet echt duidelijk wat het is maar volgens mij zijn het oude fosielen. Niet echt spectaculair, maar schijnbaar de laatste op de wereld wat het het een beetje meer bijzonder maakt. Laatste dag in sharkbay wilde we gaan vissen op het reef met het bootje, want het was eindelijk mooi weer. Kwamen we aan bij de boot ramp, nee waren de fisheries (soort politie voor het vissen) hun boot te water aan het laten. Wij hadden natuurlijk geen visvergunning, vaarvergunning en alle vijligheidsmiddelen die je op een klein bootje moet hebben.  Daar ging ons dagje vissen, dus toen dachten we laten me maar verder gaan naar kalbari. Een klein dorpje met een natuurpark. Niet echt spectaculair na litzfield, karajini en sharkbay, maar wel een leuke ervaring, want onze slippers, van boris en mij waren kapot, waardoor we dachten ‘laten we de lookout (uurtje lopen) op blote voet doen. Dit was niet zo een top idee, want het rode zand in de outback is gloeiend heet van de zon. Eerste 5 minuten gingen prima, maar toen werd het wel erg heet onder onze voeten. Al rennend en stenen sjouwend (koude uit de schaduw zodat je er op kon staan) naar elke schaduw plek (welke er nauwelijks waren) toch het einde bereikt. Weet niet of het de moeite waard was, maar was wel grappig.

Na onze voeten gekoeld te hebben, zijn we verder gereden naar geraldton waar we een vriendin van boris opgezocht hadden. Hier konden we een nachtje overnachten. Was erg gezellig en na de nodige biertjes en fles dropshot (blacksambuca) kwamen we op het fantastische idee om boris zijn haar te knippen. Ik weet niet of hij in staat was om helder beslissingen te nemen, maar hij vond het prima dat zijn haar geknipt werd. Mijn eerste kappersexperiences met de klippers en al zeg ik zelf, voor een stomdronke persoon, was het geen slecht resultaat. De volgende ochtend realiseerde die het pas, maar zijn nieuwe hanekam zag er niet slecht uit. Na een goed ontbijt en onze koelbox bevoorraad te hebben met lambshanks, cuttlets en porkchops zijn we weer verder gereden. Op naar perth!

Aangekomen in perth konden we nergens een hostel vinden, alles was volgeboekt omdat er een zeilkampioenschap aan de gang was. Helaas moesten we perth dus skippen en zijn we verder naar fremantle geweest, waar we gelukkig 1 nachtje konden blijven. Lekker de lambcutlets baas gemaakt in het hostel, alle backpackers keken natuurlijk hun ogen uit met hun instant noodles en pasta met tomatensaus. Na freeo doorgereden naar Albany waar een goede vriend van ons was voor 4 dagen. Ben, welke we ontmoet hadden in port douglas 2 jaar geleden. Hier in het hostel 3 dagen verbleven en goede feestjes gebouwd. Niet dat iedereen hier blij mee was, redelijk dood hostel waar ze feestjes niet zo  op prijs stelden. Maar dat werk voor ons natuurlijk niet. Dus na 3 dagen mochten we niet langer verblijven in het hostel en werden we vriendelijk verzocht om het hostel te verlaten. Op naar margaret river, waar paar dagen voor we eraan kwamen, het bos was afgebrand. Toen we aankwamen was alles uit maar was wel te zien dat aardige stukken weg waren. Zonde van het mooie margaret river, maar nog steeds nice. In margaret river geprobeerd beetje te stappen, maar alles ging al dicht om 12 uur, dus neit echt te moeite waard. Wel heeft kon boris hier de boot verkopen wat super was. Want hij had ruimte nodig in de auto en moest van de boot af. Hij heeft namelijk mijn auto overkocht en is momenteel met zijn ouders en broertje naar het noorden aan het rijden van de westkust.

Na Margaret river konden we weer niet terug naarp erth omdat het nog steeds propvol zat. Toen naar roleystone gegaan waar mijn oude buurvrouw woont: Hannie of nu Johanna genaamd. Bij hun voor 2 dagen op bezoek gegaan voordat ik naar tasmania zou vliegen. Erg gezellige twee dagen gehad bij hun en was relax dat we gewoon een bed hadden, de ruimte om alles te wassen en de auto te organiseren. Me laatste dag in west australie was daar dus al me spullen gepakt en achtergelaten wat ik niet meer nodig had. Nog op de valreep in fremantle naar de Little creatures factory gegaan om een paar vrienden te zien. Had afgesproken met Azita, 2 jaar geleden ontmoet in Nieuw zeeland, Janina en haar vader (boris’ vriendin der vader en zus) en Craig waar ik mee in the courthouse had gewerkt (hij was aan het werk in little creatures). Dus een kleine reunie met veel mensen, erg gezellig en wat gegeten, toen ik plotseling een bericht kreeg van de vliegmaatschappij dat mijn vlucht gecancelled was wegens onweer. Mijn vlucht werd verschoven naar de volgende dag, waardoor ik 1 dag langen in perth moest blijven. Gelukkig konden we bij Azita der fam verblijven en kon ik Nadia (haar zusje) ook nog ontmoeten. ’s Avonds naar de films geweest: TWILIGHT,,,, The best movie I have ever seen,,,,,, to fall a sleep. Meeste van de film gemist, maar was een super avond met twee te gekke meides. De volgende dag had ik mijn vlucht om half 4 smiddags en moest ik afscheid nemen van Boris. Echt super anderhalve maand gehad en had geen beter travelmaatje kunnen voorstellen voor de westkust. Het was gewoonweg SUPER en had graag meer maanden daar willen besteden. En voor de mensen die in de vrije natuur willen leven is de westkust echt een aanrader!

Nadat Boris me op het vliegveld had afgezet, stond ik er weer zelf voor. Op naar Tasmania. Had er veel zin in, mijn laatste 2 weken in australie. Maar eerst natuurlijk de vlucht, 2,5 uurtjes naar melbourne, waar ik (dankzij de vluchtwijzigingen van jetstar) 9 uur kon wachten op mijn volgvlucht naar tasmania, AWESOME! In ieder geval een goede voorbereiding voor de reis naar huis (altijd positief blijven). Net als het weer in tasmania. Veel kouder dat de westkust. Gelukkig trof ik het wel, afgelopen niet al te veel regen gehad. Aangekomen in tassie, het hostel opgezocht. Aangekomen eerst maar gedouched en gerelax. Vervolgens een belg ontmoet, Tijl, waar ik de komende 2 weken een auto mee zou huren en tassie af ging reizen. Later die avond ook nog een duitser ontmoet: Philipp welke ook mee wilde. Dus snel een gezelschap gevonden om het eiland mee rond te trekken en de kosten te delen.

Op de eerste dag in tassie even in Hobart rondgekeken, de auto gehuurd en een strikte planning gemaakt voor de komende dagen. Op zaterdag de 11de begon de trip met hobart: de market, rondleiding op de steve barker (schip van whalewars), mount wellington, port arthur en het tasman national park. Druk zat dus en velen zijn dat we dit nooit gingen halen. Heus wel!!! De rondleiding op het schip was interessant om te zien hoe zij leefden, 3 maanden vegan en wat ze allemaal deden. Ook een beetje nederlandse trots, want het schip is geregistreerd in nederland en wordt door de overheid gesubsidieerd (Dus het belastinggeld gaat heel soms toch nog naar goede projecten). Vervolgens naar de market om te ontbijten en mount wellington waar je een mooi uitzicht hebt over Horbart. Als laatste op de planning stond port arthur, een oude gevangenis dicht bij Hobart, welke verwoest was door een bosbrand. Best wel interessant om te zien. Ten slotte naar het tasman national park waar we overnachtte.  Een nice national park met cliffs, grotte and wildlife. Helaas geen tasmanian devil gezien :(, dus moet nog een keer terug.

Volgende hoogtepunt was het freycinet national park, one off the highlands van tasmania: Wineglass Bay. Waar we een 5 uur durende circuit walk hadden gedaan. Prachtige stranden en mooie campeerplekken. ’s Avond een kampvuur gemaakt, Wat ga ik dat missen zeg. Onze rit op tasmania was best een georganiseerde chaos. We zijn het eiland 4 keer op en neer gereden, want te volgende dag gingen we naar mount field national park met de russelfalls en vervolgens naar de bay of fires waar we gecampeerd hadden. Alle natuur is mooi in tasmania en kan er wel wat over zeggen maar waarschijnlijk gewoon beter om de foto’s te bekijken. Na bay of fires naar lancester geweest en wat watervallen bezocht. Een dag in launcestor geweest, waarna verder gereden naar Lake St. Claire en Strahan. Na Strahan op naar the Nut, een rots op een stukje land uitstekend in de zee. (pff zoveel gezien, ik weet e volgorde niet eens meer, maar denk dat het zo was) Na the nut naar devonport geweest. Helemaal niks te beleven hier, maar hier moest Tijl zich klaar maken voor de overlandtrack, een wandeltocht van 6 dagen. Hier had ik geen tijd voor, helaas. Anders had ik zeker meegegaan. Op de 18de naar craddle mountain geweest. Een prachtig gebied in Tasmania. Hier hadden we Tijl afgegooid en hebben Philipp en ik de craddle mountain circuit track gedaan: Op naar de top van de mountain. Hier stond 4-6 uur voor, en wij kwamen pas om 1 uur aan, laatste bus: 6.20 , waarna je elke keer een uur moest wachten) dus dit moesten we even in hoog tempo doen. Gelukkig hadden we de heenreis naar de top in 2 uurtjes gedaan. Op de berg gelunched en wat fotoos genomen, Echt waanzinig uitzicht. Terug weg om de tijd nog beter te maken, dachten we laten we er maar een schepje boven op doen door te gaan rennen. Waarschijnlijk in 3 – 3,5 uurtje te returntrack gedaan, en hadden we onze bus gehaald. Toen savonds terug naar hobart rijden. We hadden het hostel geboekt en zeiden dat we 10 uur savonds aankwamen. Receptie al dicht en zouden een envelop klaar liggen met de sleutel. Toen we aankwamen helemaal niks. Wij hadden dus geen bed. Gelukkig wat matrassen gevonden en hadden we ons opgesloten in de wasruimte. Best lekker geslapen, en gratis overnachten. De volgende ochtend naar de receptie en verhaal opgehangen dat we op de grond geslapen hadden, Wat niet echt relax was. als goedmakertje hadden ze de volgende nacht een gratis nacht in twee persoon kamer gegeven. (heerlijk, geen dorm voordat ik vertrek).  Een dag in hobart weer besteed om alles in te pakken en voortebreiden op deze vreselijke afsluiting van me reis, waar ik me nu in bevind.

Donderdag ochtend arriveer ik in nederland :D heb er zin in, en kijk er naar uit om iedereen weer te zien. Nog 52 uurtjes te gaan, Wish me luck!!!

 

See you soon

 

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer